Viaxe por Urticaria

Agosto 13, 2010

Cada vez que un se ergue pola mañá ten a certeza de que vai aprender algo novo. Cando un deixa o seu país por outro, aprende unha chea de cousas novas. Ás veces, o motivo orixinal da viaxe acaba por ser anecdótico. No meu corazón isto último non se cumpre pero na miña vida real, de acotío, si.

A fin de contas estou aquí, no planeta estranxeiro. Coñecendo unha cultura, que se me presenta ás veces dolorosamente fría e esclarecedora de todo o que non souben comprender daquela rapaza. Non pode ser que un pense que coñece perfectamente a unha persoa e ao mesmo tempo descubra cousas ben raras na súa cultura que non intuíra nela ate que un mira atrás e as atopa. Cando estou máis pesimista direivos que penso que fun un dicionario de cama, pero eu sei que iso non é certo. Aqueles sorrires e ollares que deron lume e vida a quen escribe non eran impostados.

E aínda que Urticaria é unha palabra que garda de maneira encriptada a vila de Ortigueira, posiblemente sexa o seu étimo latino, a min recórdame a esta miña viaxe bávara. Unha viaxe pola Terra que proe, que doe, que produce urticaria. E dese disco, que tanto me presta, de Berrogüetto escollo esta canción tan acaída.

Advertisements

3 Respostas to “Viaxe por Urticaria”

  1. Carapucha Says:

    Supoño que a peza será “Fusco” pero é dedución porque só vexo un cadro branco, non sei se lle pasa a todo o mundo ou é só cousa miña…

  2. Kamikaze nach München Says:

    Carallo Carapucha, atinaches coa peza… colléchesme porque a miña conexión é tan mala estes últimos días que non podo ver nin un vídeo de youtube, aínda que o código de incorporación dun video de youtube non debera ter nada que ver coa miña calidade de conexión. Vou mirar de amañalo… aínda que vou un pouco oas atoutiños niso, como cando cheghén ;)
    Vou de paseo

  3. Arduina Says:

    Encantame esta cancion, pero moitisimo! Creo que a letra é perfecta, ten unha forza enorme.

    Non digas que fuches un dicionario de cama, sabes que é mentira! Mira, cando o meu ex-mozo decidiu marchar esnaquizou a miña vida. Pero tal cual, asi andaba eu por Madrid, esnaquizadiña. E a cada paso que daba pensaba “nunca me quixo”. Un dia, a miña amiga Iria dixo “Iso non é certo. Sabes que te quixo moitisimo”. E descubrin que esa frase que en teoria deberia de darme animos tivo o efecto contrario, porque é mais duro recoñecer que o amor rematou que recoñecer que nunca existiu. Se o amor nunca existiu, temos a quen odiar e aborrecer. Se o amor pasou sentimonos sós e culpables, e no fondo pensamos que a culpa foi nosa. O primeiro paso vén por aceptar (e non só con palabras) que eses ollares estaban ahi. Para iso precisas tempo, amigos e licor. E coido que non che falta nada diso! :D
    Animo!


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: