espertando do meu soño…

Marzo 10, 2010

Vale, ás veces a vida é como un soño. E despertamos del. Como me fastidía oír o despertador, sempre me entra unha preguiza inmensa cando o oio. E supoño que con isto pasoume o mesmo. O soño foi tan fermoso que cando tocou ao seu fin finxín que non oía para non acordar neste mundo de xente con cara de can. E cando insistiu o despertador negociei para durmir un pouco máis. E finalmente cando chegou o momento en que xa non se negocia eu estaba con cara de parvo e babexando a almofada mentres alguén, de pé e con cara sería me miraba. Ela non comprende que me guste durmir, pero eu soño con ela e iso é algo que só sei valorar eu. Eu quero seguir durmindo mentres ela non se moleste muito. E agora… agora mostrase cruel e desexa que me levante e que me vaia en silencio.

E aquí estou, no seu país. Pensando que non me merezo unha moza tan pouco amable. Que ela non se merece alguén que a queira tanto coma min. Que non sabe que é unha persoa importante. Seguro que pensa que estou aquí porque me aburría no meu país. Ou porque me parecía divertido. E non me parece divertido. Pásoo mal e me trata peor que a un descoñecido. Non entendo como puidemos chegar a isto. En fin, que todo debeu rematar. Que o kamikaze sempre que se espeta contra o barco non gaña a simpatía da vítima nin consegue grande cousa para o seu país. Se non mudan muito as cousas isto vai ser o final triste dunha historia gloriosa.

Muitas grazas aos que a seguistes. E sabede que hai unha muller en München pola que un home pode deixalo todo. A vida non é só sumas, restas, multiplicacións e divisións. A vida ten cousas que se saen deses principios lóxicos. Disfrutádeos, porque nós somos só iso.

Advertisements

4 Respostas to “espertando do meu soño…”

  1. Arduina Says:

    Non! Nooon! Por que non estas un tempiño ahi e miras a ver que pasa? Eu non sei a historia, claro, pero igual para ela é moito sentimento de súpeto.
    Que vas facer agora? Tes que quedar ahi e pelexar!

  2. Kamikaze nach München Says:

    Hai veces que un non pode facer muito. Hai que asumir o que hai sen deixar de facer o pouco que se poida. Pero en ocasións só a existencia dun tórnase nun elemento puramente revolucionario que golpea as conciencias. Estarei uns meses por acá pero volverei ao lugar onde aínda hai xente que me quere.
    Admítense visitas ;)

  3. Mr Tichborne Says:

    Arduina ten razón. Non volvas co sentimento de que non fixeches TODO o posible. Levas só dúas semanas, iso non é nada, estamos falando dunha alemá!.
    No caso de que saia mal (é axiña de máis para esta determinación) non teño cura para o mal de amores, agás o tempo. Pero non adiantes a volta, desfruta desta cultura, aprende o idioma, etc. A primavera está a piques de chegar e por aquí é preciosa.
    Isto acaba de comezar, meu. En fin, xa o discutiremos entre xerras ;) Unha aperta. E como din aquí, Kopf hoch!

  4. Arduina Says:

    O tempo é a clave, pero danme ganas de ir a Munich e falar con ela!
    E se non sae, ves en Agosto para Edimburgo a traballar uns meses, e superamos xuntos o mal de amores a base de pintas.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: